ETS uznał, że wprowadzanie w momencie wejścia Polski do Unii Europejskiej do polskiego porządku prawnego nowych regulacji w zakresie odliczania VAT było niezgodne z regulacjami unijnymi, jeśli faktycznie prowadziło ono do ograniczenia zakresu prawa do odliczenia VAT w stosunku do przepisów obowiązujących wcześniej.
Uprawnieni podatnicy
Zdaniem ekspertów Baker & McKenzie Doradztwo Podatkowe – którzy reprezentowali przed ETS spółkę Magoora – prawo do odzyskania VAT na podstawie wyroku ETS w sprawie Magoora przysługuje tym wszystkim podatnikom VAT, którzy wykorzystywali do działalności opodatkowanej VAT samochody oraz nabywali do nich paliwo, a jednocześnie ze względu na przepisy, które w wyniku orzeczenia ETS uznane zostały za niezgodne z prawem wspólnotowym, nie dokonywali odliczenia od nabycia tych samochodów i/lub od nabycia paliwa do nich. Przy tym ważne jest, jakiego rodzaju były to samochody.
ETS uznał za niezgodne z dyrektywami polskie przepisy, jedynie w tym zakresie, w którym wprowadziły one ograniczenia w odliczaniu VAT w większym stopniu niż obostrzenia istniejące 30 kwietnia 2004 r.
– Zatem prawo do odzyskania VAT mają wszyscy, którym takie prawo przysługiwałoby według stanu prawnego na dzień przed wejściem Polski do UE – wyjaśnia Zbigniew Liptak, doradca podatkowy współpracujący z Baker & McKenzie Doradztwo Podatkowe.
Dodaje, że przykładowo, podatnik VAT, który w kwietniu 2004 r. kupił samochód bez homologacji ciężarowej i przez kilka lat używał tego samochodu do działalności gospodarczej, nie ma prawa do odzyskania VAT, bo według przepisów obowiązujących 30 kwietnia 2004 r. takie prawo mu nie przysługiwało. Analogicznie sprawa się ma z ograniczeniami wprowadzonymi w 2005 roku, gdy w miejsce tzw. wzoru Lisaka wprowadzono kolejne ograniczenia.
Kto i jak może po wyroku Magoory starać się o odzyskanie VAT ? Czy orzeczenie w sprawie Magoora wymusi również pewne zmiany na rynku motoryzacyjnym ? Jak po wyroku ETS na bieżąco rozliczać VAT od zakupu paliwa do aut ?
Ewa Matyszewska
Więcej: Gazeta Prawna 2.02.2009 (22) – str.2-3
Wojciech Boczoń
