Głównym celem wprowadzenia ustawy o szczególnych zasadach restrukturyzacji walutowych kredytów mieszkaniowych, czyli tzw. ustawy o pomocy frankowiczom, jest wsparcie kredytobiorców, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji po skokowym wzroście kursu franka. Kontrowersje budzi jednak nie tylko sama ustawa, ale nieustannie zmieniany wymiar tej pomocy, który do pierwotnego poziomu, tj. modelu 50/50 obniżony został przez Senat.
Ustawa o szczególnych zasadach restrukturyzacji walutowych kredytów mieszkaniowych przygotowana została przez Platformę Obywatelską. Ustawa dotyczy przy tym przede wszystkim frankowiczów, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji po gwałtownym wzroście kursu franka. Założeniem ustawy jest to, że frankowiczom umożliwi się przewalutowanie ich kredytów po kursie z dnia sporządzenia umowy restrukturyzacyjnej, przy czym jednocześnie wyliczona zostanie różnica pomiędzy kosztami kredytu po przewalutowaniu, a kosztami, jakie poniósłby kredytobiorca od razu zaciągając kredyt w złotówkach. Zgodnie z zamysłem projektu ustawy, połowa różnicy kursowej miałaby zostać kredytobiorcy umorzona, a druga połowa mogłaby podlegać preferencyjnym warunkom kredytowania niehipotecznego. Niezabezpieczony hipotecznie kredyt nie tylko nie obciążałby hipoteki, ale i nie byłby drogi, ponieważ preferencyjne oprocentowanie wynosić miało dokładnie 1,5 proc., czyli równowartość poziomu stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego.
Zmiany posejmowe
Sejm przyjął projekt ustawy dotyczącej pomocy frankowiczom, jednak zmodyfikował jej wymiar uwzględniając poprawki zgłoszone przez Sojusz Lewicy Demokratycznej. Te zakładały, że umorzeniu podlegało będzie nie 50, a 90 proc. wyliczonej w dniu restrukturyzacji różnicy kursowej – to banki musiałyby pokryć prawie cały koszt różnic kursowych. Niezmienne także w tym modelu pozostaje założenie, że pozostała część wspomnianej różnicy, tu 10 proc., zamieniona zostanie na preferencyjny kredyt o oprocentowaniu odpowiadającym wysokości stopy referencyjnej NBP.
Posłowie naruszyli także inne dotychczasowe założenia ustawy. Przede wszystkim zwiększyli metraż mieszkań i domów, których właściciele mogliby wnioskować o rzeczoną pomoc. Ta, po zmianach, dedykowana byłaby właścicielom mieszkań nie większych od 100 mkw. oraz domów, których powierzchnia nie przekracza 150 mkw. Co jednak warto dodać, z konieczności wywiązania się z obostrzenia maksymalnego metrażu zwolnione są osoby, które wychowują minimum troje dzieci, jednak wyłącznie w przypadku, jeśli współczynnik LTV (wartość kredytu do wartości mieszkania) przekracza poziom 80 proc. Co do zasady, ustawa dotyczy również właścicieli wyłącznie jednej nieruchomości. Wyjątek stanowią tu osoby, które nabyły drugie mieszkanie lub dom w spadku.
Zmiany senatu
Po wprowadzeniu zmian sejmowych projekt ustawy trafił finalnie pod obrady Senatu. Tu od samego początku czuć było niechęć do sejmowych zmian, szczególnie, gdy w temacie wypowiedziała się senacka komisja budżetu i finansów. Koniec końców, Senat przyjął ustawę dotyczącą pomocy frankowiczom, jednak w jej pierwotnej wersji, czyli modelu zakładającym równy podział kosztów różnic kursowych wyliczanych przy restrukturyzacji. To oczywiście zmiana korzystna dla banków. Mniej z jej wprowadzenia zadowoleni są oczywiście sami frankowicze, szczególnie, że zmiana Senatu spowodowała, że ustawa ponownie wylądowała w Sejmie, więc najpewniej nie zostanie uchwalona przez obecny rząd, czyli przed wyborami.
/Skarbiec
