Portrety psychologiczne piratów komputerowych

Specjaliści z laboratorium informatyki śledczej Mediarecovery w oparciu o prawie 300 ekspertyz dotyczących piractwa komputerowego przygotowali portrety psychologiczne polskich przedstawicieli tego środowiska. Zestawienie należy traktować „z przymrużeniem oka” choć sam problem piractwa stanowi poważny problem.

W sieci trwa ciągły konflikt pomiędzy producentami oprogramowania, muzyki czy filmów, a internautami, którzy chcieliby korzystać ze wszystkich rozrywek za darmo. Na świecie zaostrza się przepisy prawa i szuka coraz bardziej dotkliwych kar dla piratów. Z drugiej strony coraz lepiej organizuje się społeczność internautów wymieniających się między sobą multimediami.
 
Pośród prawie 3000 ekspertyz wykonanych do tej przez Mediarecovery około 10% było związane z piractwem komputerowym. Na tej podstawie można wyróżnić kilka najczęściej pojawiających się typów psychologicznych. Oto one:
 
Maniakalny powielacz – kopiuje wszystko co mu tylko wpadnie w ręce bez względu na to co i jakiej jakości. Z czymkolwiek ma kontakt jest automatycznie kopiowane. Opisy w folderach komputera są kompletnie inne od tego co w środku, a opisy płyt nie zgadzają się z zawartością.
 
Aktualizator – posiada wiele kopii tego samego programu, ale w różnych wersjach. Gdy tylko pojawia się aktualizacja on już ją ma przez co można spokojnie śledzić ewolucje niektórych programów od wersji beta testowych aż po najaktualniejsze. Jeżeli ma jakieś filmy to najczęściej w kilku wersjach, różniące się jakością obrazu i dźwięku, poczynając od wersji nagrywanych w kinie kończąc na tych w jakości DVD bądź też HD.
 
Operator szalonej matrycy – charakteryzuje się masą kopii tych samych programów, gier, a ilość posiadanych płyt można liczyć w tysiącach. Najczęściej osobniki  te mają zainstalowane w jednostkach centralnych 4 nagrywarki, a wewnątrz absolutne minimum mogące je obsługiwać.
 
Cichociemny guerilla – ciekawy przypadek, bo sprawia wrażenie bycia świadomym tego że to co robi jest nielegalne mimo to dalej kontynuuje ten przestępczy proceder jednakże w sposób ukryty do granic możliwości. Wszelkie klucze do programów jak i crack’i ma poukrywane w specjalnych folderach w których znalezienia ich najmniej byśmy się spodziewali.
 
Pedant – jak sama nazwa wskazuje wszystkie płyty są poprawnie opisane, najczęściej mają wydrukowane naklejki tak żeby udawały płyty oryginalne. Na dysku przykładny porządek. Płyty są ponumerowane wg. odpowiedniej nomenklatury najczęściej alfabetycznie.
 
Kompresor – tego typu pirat najczęściej upycha duże ilości programów na pojedynczych płytach. Czasami wartość oprogramowania na tych nośnikach sięga setek tysięcy złotych. Bardzo oszczędny jeśli chodzi o miejsce na dysku wszystko co tylko się da ma skompresowane.
 
No-life – nie ma realnego życia, żyje grami, żywi się łączem internetowym. Jest odporny na głód, a jego gałki oczne ulegają dyfuzji z płaszczyzną monitora. Posiada ogromne zasoby gier, nie potrafi o niczym innym rozmawiać. Komunikacja z takim osobnikiem jest możliwa jedynie poprzez chat w świecie World of Warcraft. Trzeba przyznać, że potrafi grać jak mało kto ale nic poza tym. Jego świat dzieli się na n00bów i pro’sów.
 
Wesołek – posiada wiele różnych programów oraz komedii ale przede wszystkim masę śmiesznych zdjęć, komiksów i plików tekstowych z dowcipami. Jeśli ma swoje osobiste zdjęcia przedstawiają one ludzi wyglądem przypominających byłych pacjentów Joker’a tuż po zabiegu poszerzania uśmiechu.
 
Antysystemowy anarchista – nie lubi niczego i nikogo. W jego zbiorach muzyki przodują dyskografie Sex Pistols oraz formacji takich jak Dezerter czy Sedes. Posiada masę przepisów na bomby domowej roboty, biografie Che. Prowadzi własne pamiętniki. Oprogramowanie które kopiuje to głównie programy pozwalające tworzyć strony o dywersyjnym wydźwięku oraz grafiki i teksty anarchistyczne w koncepcji DIY (Do It Yourself). Permanentnie przygotowuje włamania na strony internetowe wielkich korporacji.
 
Przedstawione powyżej typy piratów wraz z krótką charakterystyką to tylko te najpopularniejsze. W rzeczywistości jest ich o wiele więcej.
Źródło: Mediarecovery